
Hai moito que non escribía neste blog. Non tiña gañas. Algunhas cousas quedaran suspendidas e o silencio tomou o lugar da palabra.
Pero hoxe foi un día de transgresión, porque pasei polas portillas da Canda e do Padornelo, que me levaron de viaxe para fora, camiño de Cáceres, pola rota da prata.
Tamén foi un día de regresión, porque de mañá cedo pasei baixo a sempre maxestosa paisaxe da Serra da Urdiñeira, e lembrei moitas cousas que tamén me levaron de viaxe para dentro, nunha viaxe de máis de cinco horas agarrando un volante (que non é de coiro).
É curioso, pero sinto que esta viaxe de nome arxénteo tivo inicio hai un par de días no CACTI da Universidade de Vigo, con unha boa nova sobre a análise das pratas prehistóricas do conxunto da Idade do Bronce de Antas de Ulla. Ese conxunto de espirais de prata, atopado nun illote do río Ulla e exposto no Museo de Pontevedra, ficara mudo. Agora ten unha historia que contar, unha historia de camiños.
Pero son días de pechar capítulos que quizais nunca deberan terse abertos. Hoxe recibín un mail do Miguel Losada a celebrar que a Pedra Alta fica en Castrelo do Val. Os veciños están ledos. Alguén escribía nas redes: Menos mal que finalmente gañou o sentido común, so cabe esperar que non se repita..

Para rematar o día, tiven a inmensa sorte de poder escoitar, por casualidade, a Enrique Cerrillo Cuenca, cunha maxistral conferencia sobre o Proxecto Alconétar, nun ciclo de conferencias organizado polo Museo de Cáceres. Enrique, doutor pola Universidade de Extremadura, é especialista no Neolítico, e traballa nun proxecto innovador, vivo e dinámico que evidencia o bo estado de saúde da arqueoloxía, e fala das novas formas de entendela de cara a xente. Un dos lugares onde ten traballado é o xacemento dos Barruecos, en Malpartida de Cáceres.
Precisamente, o xacemento romano dos Barruecos, foi obxecto hai pouco dunha singular iniciativa: As I Jornadas Participativas de Medición del Yacimiento Romano de los Barruecos, Malpartida de Cáceres (acción colaborativa e aberta a tódolos cidadáns).

Bos indicios para ser Idus de Marzo.
Hoxe tiña gañas de escribir neste blog. Será porque hoxe sinto que ten un pouco máis de sentido todo esto... o que facemos... o que queremos. Unha ambición ben sinxela para unha arqueóloga.
E mañá, conferencia de decanos de Humanidades.





